Czyn nieuczciwej konkurencji został zdefiniowany w art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem „czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta”. Tak więc aby określone zachowanie wykonawcy uznać za czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu tego przepisu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: działanie podjęte jest w związku z działalnością gospodarczą, działanie to wskazuje na sprzeczność z prawem lub dobrymi obyczajami oraz doszło do zagrożenia lub naruszenia interesu innego przedsiębiorcy lub klienta. 

Należy zauważyć, że warunkiem koniecznym do uznania danego czynu za czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jest wykazanie, że taki czyn jest działaniem sprzecznym z prawem lub dobrymi obyczajami, ale także, iż czyn ten zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. Co więcej, w przepisie tym nie ma mowy o potencjalnym zagrożeniu lub naruszaniu interesu innego przedsiębiorcy lub klienta. W uzasadnieniu faktycznym odrzucenia oferty na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 7 ustawy Pzp zamawiający powinien wykazać powody, dla których uznał, że działanie wykonawcy sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta, a więc uniemożliwia innemu wykonawcy uzyskanie zamówienia; w jaki sposób działanie wykonawcy sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami uniemożliwia innemu wykonawcy uzyskanie zamówienia.

Istotnym jest więc, aby działanie wykonawcy, stojące w sprzeczności z prawem lub z dobrymi obyczajami, powodowało powstanie realnego stanu zagrożenie lub realnie naruszało interes innego przedsiębiorcy lub klienta, a więc miało lub mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W przypadkach trybów przetargu nieograniczonego i trybu podstawowego wynikiem postępowania jest wybór najkorzystniejszej oferty. 

Żadne przepisy prawa nie uzasadniają stanowiska, iż każde działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami powoduje zagrożenie lub naruszenie interesu innego przedsiębiorcy lub klienta.

Konieczne jest zatem przeprowadzenie takiej operacji myślowej, w której zaprezentowane zostanie logiczne następstwo zdarzeń zapoczątkowanych działaniem sprzecznym z prawem lub dobrymi obyczajami naruszeniem prawa, a zakończonych wpływem na wybór najkorzystniejszej oferty (uniemożliwieniem wyboru oferty innego wykonawcy).

Istotnym jest zatem wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy działaniem sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, a powstaniem zagrożenia lub naruszenia interesu innego przedsiębiorcy lub klienta, a w związku z tym konieczna jest ochrona interesu innego wykonawcy ubiegającego się o udzielenie zamówienia.

Uzasadnienie faktyczne zawiadomienia o odrzuceniu oferty powinno wyczerpująco obrazować, jakie przyczyny legły u podstaw decyzji zamawiającego, tak aby wykonawca, gdy oceny zamawiającego nie podziela, mógł się do wskazanych przez zamawiającego uchybień ustosunkować. To oczywiste, że ma to istotne znaczenie, nie tylko w kontekście realizacji zasady przejrzystości postępowania, możliwości podjęcia polemiki z decyzją zamawiającego przez wykonawcę, ale przede wszystkim oceny prawidłowości działań zamawiającego dokonywaną przez Krajową Izbę Odwoławczą i Sądem Zamówień Publicznych. 

Uzasadnienie faktyczne odrzucenia oferty nakłada na zamawiającego obowiązek zakomunikowania wykonawcom, dlaczego uznał, że dana oferta podlega odrzuceniu na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 7 ustawy Pzp, a po stronie wykonawcy kształtuje prawo do uzyskania rzetelnej wiedzy na temat przyczyn odrzucenia oferty.